Author: TBS

ตอนบัลลังก์ชีวิต สวัสดีครับ คุณผู้อ่านทุกๆ ท่าน ในช่วงเทศกาลคริสตมาสนี้คุณมีแผนจะไปเที่ยวที่ไหนหรือทำอะไรกันบ้างครับ ตัวผมเองไม่สามารถคิดไกลไปถึงวันหยุดแค่คิดว่าจะผ่านแต่ละอาทิตย์ไปได้อย่างไร ก็หนักหนาเอาการอยู่แล้วครับ ยิ่งใกล้วันคริสตมาสผมก็ยิ่งเหนื่อย เพราะรับเชิญไปร่วมงานคริสตมาสเพื่อแบ่งปันและร้องเพลงหลายแห่งมาก แต่ก็ดีนะครับ ผมจะได้เข้าใจถึงความรู้สึกของมารีย์และโยเซฟว่าทั้งสองต้องเหน็ดเหนื่อยเพียงใด เมื่อต้องเดินทางไปในทะเลทรายเพื่อไปจดทะเบียนสำมะโนครัว เอาละครับผมว่าเข้าเรื่องเลยดีกว่า… ไม่นานมานี้ผมพากลุ่มอนุชนไปเข้าค่ายที่ชะอำ เรามีเกมหนึ่งที่สามารถเล่นได้ไม่ยากนักในเวลาที่จำกัด ผมประกาศว่า “ใครสามารถสร้างปราสาททรายใหญ่และแข็งแรงที่สุด จะชนะและได้แต้ม” น้องๆ ทั้ง 5 กลุ่มต่างช่วยกันสร้างปราสาท โดยไม่รู้เลยว่าที่จริงแล้วพี่ไล้ฟ์ต้องการเวลาพักบ้าง ขณะนั่งดูน้องๆ ผมสังเกตปฏิกิริยาของแต่ละกลุ่ม บางกลุ่มเน้นที่ความใหญ่จึงวิ่งตีเส้นขอบปราสาททรายจากหัวหาดถึงท้ายหาด บางกลุ่มเน้นความสูง บางกลุ่มเน้นความสวยงาม (มีสระว่ายน้ำด้วย) ผมสังเกตว่าเมื่อกลุ่มอื่นเดินผ่านหรือแวะมาดูอีกกลุ่มหนึ่ง เจ้าของกลุ่มจะปกป้องไม่ยอมให้ใครเข้ามาใกล้เขตของตน “นี่กลุ่มของฉัน” “เธอไม่เกี่ยว” “ไปไกลๆ เลย” ผมเห็นแล้วก็แอบยิ้ม พร้อมทั้งดื่มน้ำเย็นๆ ใต้ร่มไม้รอน้องๆ ทำให้เสร็จ น่าประหลาดใจว่าช่วงเวลาเช่นนี้ผมได้พบความจริงบางประการที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน และเพิ่งมาตระหนักว่าเป็นเรื่องฝ่ายวิญญาณที่เราหลายคนมองไม่เห็น เป็นสิ่งที่อยู่ใกล้ๆ และอยู่ในตัวเรานี่เอง เมื่อ 2000 กว่าปีมาแล้ว กษัตริย์เฮโรดได้สร้างอาณาจักรของตน ท่านได้รับตำแหน่งกษัตริย์ มีความยิ่งใหญ่ พลัง อำนาจ ทุกสิ่งทุกอย่างในประเทศนั้นเป็นของท่าน เรียกได้ว่าตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ เนื่องจากผมสอนวิชาประวัติศาสตร์ที่โรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่ง ทำให้ผมได้รู้ว่าฟาโรห์คนแรกของอียิปต์คือ […]

คริสเตียนกับความกลัว หลายท่านที่ได้ติดตามอ่านบทความของผมในคริสตสายสัมพันธ์ อาจคิดว่าเรื่องบางเรื่องไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับชีวิตของตนเองเลย แต่ในวันนี้ผมรับรองว่าเกี่ยวแน่ๆ เกี่ยวอย่างมาก และมีผลกระทบอย่างยิ่งต่อการดำเนินชีวิตคริสเตียน นั่นคือ “คริสเตียนกับความกลัว” คริสเตียนหลายคนอาจคิดว่า “ฉันไม่กลัว” แต่วันนี้ผมอยากจะพูดถึงความจริงเรื่องหนึ่งคือ “ทุกคนล้วนแต่มีความกลัวกันทั้งนั้น” แต่จะมีวิธีแสดงออกต่างกัน แท้จริงแล้วคนที่บอกว่าไม่กลัวอะไรนั้น กลับน่าเป็นห่วงที่สุด เพราะความไม่รู้จักกลัวอาจทำให้เขามองข้ามสิ่งที่ไม่ดี ไม่ระวังอันตราย และไม่ระวังระไวต่อความเสี่ยงที่มีผลกระทบโดยตรงต่อตนเองและผู้อื่น เมื่อพูดถึงเรื่องความกลัวแล้ว ผมมีคำถามหนึ่งคือ “เรากลัวอะไร” บางคนอาจบอกว่ากลัวแมลงสาบ กลัวผี กลัวความมืด กลัวอนาคต กลัวใจตัวเอง (ฟังดูน้ำเน่านะครับ) กลัวภรรยา (หลายคนอาจจะถามว่ารวมตัวผมด้วยใช่ไหม ผมก็แค่เกรงใจเธอเท่านั้นแหละครับ) ที่จริงแล้วผมกลัวความจนและกลัว ความสูง ตอนที่ผมยังเรียนปริญญาโทอยู่ที่อเมริกา ผมมีโอกาสเดินทางไปเยี่ยมแฟน (ปัจจุบันคือภรรยาผมนี่เองครับ) ที่รัฐ California กับเพื่อนๆ พวกเราไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน แฟนผมพาผมไปต่อแถวเครื่องเล่นหนึ่งซึ่งผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มีคนต่อแถวกันยาวมาก เราใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าจะได้ตั๋ว พอผมรู้ว่ามันคือรถไฟเหาะตีลังกาที่มีกำลังเหวี่ยงแรงที่สุด โดยจะหมุนเป็นเกลียว 6 รอบติดกัน ผมแทบลมใส่ จะถอนตัวก็ไม่ได้เพราะกลัวจะเสีย “แมน” (หมดท่าความเป็นลูกผู้ชาย) ในใจผมกลัวสุดขีด น้ำตาและของเหลวบางอย่างในร่างกาย (คงเดากันได้นะครับว่าเป็นอะไร) เกือบไหลออกมา ผมกลัวจนขาสั่น […]

  เพื่อน จริงๆ แล้ว ท่านผู้อ่านและน้องๆ สามารถเขียนจดหมายกลับมาหาผมบ้างก็ได้โดยใช้ที่อยู่ของสมาคมพระคริสตธรรมไทย ทางสมาคมฯ จะจัดส่งต่อให้ผมเอง หรือบางคนถนัดการใช้อีเมล์ ก็สามารถส่งมาได้ที่ tbs@thaibible.or.th ผมเองก็อยากทราบว่าพี่น้องมีคำถามเรื่องอะไร อยากรู้ (อยากเห็น) เรื่องอะไร ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นเรื่องฝ่ายจิตวิญญาณอย่างเดียวเท่านั้นนะครับ เพราะผมเองก็เป็นคนธรรมดาอย่างเราๆ ท่านๆ ไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องจนคุยเรื่องอื่นๆไม่ได้ อารัมภบทมาพอสมควรแล้ว เข้าเรื่องกันเลยดีกว่านะครับ เดือนกุมภาพันธ์เป็นเดือนแห่งความรัก ห้างสรรพสินค้าต่างตกแต่งร้านและสินค้าโดยมุ่งใช้เทศกาลแห่งความรักเป็นแนวดึงดูดใจลูกค้า หลายคริสตจักรก็จะจัดงานประกาศเนื่องในวันแห่งความรักเช่นกัน และเมื่อเราคิดถึงความรัก หลายคนมักจะคิดถึงความรักระหว่างคนรักหรือแฟน ความรักของสามี-ภรรยา แต่ผมกลับนึกถึงความรักอีกประเภทหนึ่ง นั่นคือ ความรักในมุมมองของเพื่อน แวบแรกที่เราคิดถึงเพื่อน เราคิดถึงใคร?  ผมจะคิดถึงเพื่อนในสมัยเรียนโรงเรียนมัธยม และในมหาวิทยาลัย ผมนึกถึงเพื่อนที่มีทั้งดีและไม่ดีที่เข้ามาในชีวิตและมีผลกระทบต่อชีวิตผมอย่างมาก Friend in life (เพื่อนในชีวิต) ในสมัยที่เรียนอยู่โรงเรียนมัธยมผมมีเพื่อนสนิทอยู่หลายคน และหนึ่งในนั้นคือ “ไอ้เก่ง” ไอ้เก่งจะคอยชวนผมไปต่อยตีกับเด็กช่างกล คอยชวนไปจุด “ประทัด” โดยใช้บุหรี่เป็นชนวน คอยชวนผมโดดเรียนไปเล่นไพ่หลังตึกเรียน และวีรกรรมสุดยอดคือเอามอเตอร์ไซค์ของใครก็ไม่รู้ไปขับเล่น ถามว่า”ไอ้เก่ง” เป็นเพื่อนผมไหม? แน่นอนเรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ เรายังเจอกันในงานเลี้ยงรุ่น และยังนั่งหัวเราะเมื่อเราคุยกันถึงเรื่องเก่าๆ ผมมีเพื่อนเยอะก็จริง แต่ในจำนวนเพื่อนหลายๆ […]