Blog

จากใจเลขาธิการ สวัสดีครับ สมาชิกและเพื่อนของ TBS ทุกท่าน ท่านรู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึกไหมครับว่า นับวัน เวลาในชีวิตของเราดูเหมือนจะผ่านไปเร็วจริงๆ 24 ชั่วโมงในแต่ละวันเป็นปริมาณของเวลาที่น้อยมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่เราต้องทำหรืออยากทำ วิถีชีวิตมนุษย์ไม่เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปเมื่อสังคมอุตสาหกรรมเข้ามาแทนที่สังคมเกษตรกรรมเมื่อเกือบสามศตวรรษที่แล้ว จากเดิมที่ตารางเวลาถูกกำหนดโดยฤดูกาลและธรรมชาติ กลับถูกแทนที่ด้วยการตอกบัตรในเวลาเดียวกันทุกคนตั้งแต่จันทร์ถึงศุกร์ จากการทำงานที่บ้านหรือเรือกสวนไร่นาของตนโดยมีสมาชิกครอบครัวเป็นผู้ร่วมงาน กลายเป็นการต้องเดินทางข้ามเมืองสองเที่ยวต่อวันเพื่อมารวมตัวและทำงานกับคนแปลกหน้าในที่ทำงาน วิถีชีวิตเช่นนี้ฝึกให้เราเป็นคนที่ถูกตีกรอบตามที่ผู้อื่นวางไว้ สิ่งสำคัญคือการปฏิบัติตามคู่มือ เป็นเหมือนการวิ่งไปบนสายพานแห่งงาน เมื่อเสร็จขั้นตอนหนึ่ง ก็จะคิดถึงขั้นตอนต่อไปโดยอัตโนมัติเป็นวัฏจักรที่วิ่งไม่รู้จบ ต่อมาเมื่อคอมพิวเตอร์ถูกประดิษฐ์ขึ้นราวกลางคริสตศตวรรษที่ 20 นั้น โลกก็ได้ก้าวเข้าสู่ยุคข้อมูลข่าวสาร ปริมาณข้อมูลที่มีมากอยู่แล้วก็ยิ่งทวีขึ้นด้วยอัตราเร่งสูง การถือกำเนิดของอินเทอร์เน็ตและโซเชียลมีเดียยิ่งทำให้เราถูกกระหน่ำด้วยข้อมูลตลอดเวลา มากเกินกว่าที่จะสามารถย่อยได้ทัน บางคนเลือกที่จะซึมซับข้อมูลเหล่านั้นโดยไม่ผ่านกระบวนการใดๆ ในขณะที่บางคนเลือกที่จะปิดประตูไม่รับข้อมูลที่ถาโถมเข้ามา ในสภาวะเช่นนี้เอง ชีวิตของเราวิ่งในอัตราเร่งที่สูงมากจนแทบไม่มีเวลาพัก หรือแม้จะมีบ้างก็จะเป็นการพักเพื่อหายเหนื่อยและทำงานต่อ แทนที่จะเป็นการพักเพื่อหยุดคิดและใคร่ครวญ หากการย่อยเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องตามมาหลังการทานอาหาร การใคร่ครวญก็เป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องเกิดขึ้นหลังการรับข้อมูล ไม่ว่าจะผ่านการอ่าน การฟัง การชม การสนทนา หรือการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน การใคร่ครวญทำให้เราเกิดความเข้าใจและความกระจ่าง การใคร่ครวญเปิดโอกาสให้เราแยกแยะข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกจากข้อมูลที่เป็นโทษ และข้อมูลที่เป็นจริงออกจากข้อมูลที่เป็นเท็จ ที่สำคัญ การใคร่ครวญทำให้เราทราบความเป็นไปในชีวิต จิตใจ ความคิดภายในของเรา ทำให้เรารู้จักตนเอง อันจะนำไปสู่การปรับปรุง เปลี่ยนแปลง และพัฒนาชีวิต การใคร่ครวญยังนำไปสู่ความคิดสร้างสรรค์ ทำให้เกิดสิ่งใหม่ๆ ขึ้นในชีวิต แม้ตารางเวลาของท่านจะแน่นเพียงใด […]

จากใจเลขาธิการ สวัสดีครับ เพื่อนของ TBS ทุกท่าน เรากำลังอยู่ในช่วงประวัติศาสตร์ของมวลมนุษยชาติที่วิปริตโดยแท้ กว่าสองปีที่ผ่านมา โลกทั้งใบต้องเผชิญกับวิกฤตโรคระบาดที่นำไปสู่วิกฤตเศรษฐกิจ พอเราเริ่มมีความหวังว่า อาจจะได้เห็นแสงสว่างลิบๆ ที่ปลายถ้ำ ก็ต้องมาพบกับข่าวเรื่องสงครามระหว่างรัสเซียและยูเครนที่ทำให้ราคาน้ำมันสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ ส่งผลกระทบต่อค่าขนส่ง และค่าสินค้าอุปโภคบริโภค เป็นการซ้ำเติมเศรษฐกิจที่ดูเหมือนว่ากำลังจะฟื้นตัวให้ย่ำแย่ลงไปอีก ขณะที่รายได้ขาดหายไป รายจ่ายกลับเพิ่มขึ้นจากค่าครองชีพที่ถีบตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว หลายคนอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามว่า จะมีอะไรที่จะแย่ไปกว่านี้อีกหรือไม่ เมื่อกว่าสองพันปีที่แล้ว อัครทูตยอห์นได้รับการสำแดงจากพระเจ้าถึงภัยพิบัติต่างๆ ที่จะส่งผลกระทบไปทั้งโลกไม่ว่าจะเป็นภัยด้านสุขภาพ ภัยธรรมชาติ ภัยการเมือง หรือภัยเศรษฐกิจ หากเราเชื่อว่า ยอห์นได้พูดถึงกลียุคที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าก่อนที่พระเยซูจะเสด็จกลับมา สิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเราในขณะนี้ก็คงจะทำให้เราอดสงสัยไม่ได้ว่า เรากำลังก้าวเข้าสู่กลียุคแล้วหรือไม่ แม้เราจะไม่รู้ว่า พระเยซูจะเสด็จกลับมาเมื่อไร สิ่งที่เกิดขึ้นรอบข้างเราก็คงจะเชิญชวนให้เราต้องดำเนินชีวิตราวกับว่า พระองค์จะเสด็จกลับมาเร็วๆ นี้ หรือไม่ก็ในชั่วชีวิตของเรา ในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนเช่นนี้ สัจธรรมประการหนึ่งที่เที่ยงแท้แน่นอนคือ พระเจ้ายังทรงพระชนม์อยู่ และพระวจนะพระองค์ยังคงเป็นจริงและมีชีวิต ไม่มีสิ่งใดที่จะเล็ดลอดสายพระเนตรพระเจ้าไปได้ ไม่มีสิ่งใดที่จะเกิดขึ้นได้หากพระองค์ไม่อนุญาต แม้ในความคิดเรา สิ่งนั้นจะดูเหมือนไม่ดีหรือไม่น่าอภิรมย์ พระเจ้าทรงมีเหตุผลที่ดีไม่ว่าเราจะเข้าใจเหตุผลนั้นหรือไม่ก็ตาม ความวางใจพระองค์ผู้ทรงเป็นความมั่นคงจึงเป็นสิ่งสำคัญยิ่งและควรอยู่เหนือความวางใจมนุษย์หรือสถานการณ์รอบข้างที่พร้อมจะเปลี่ยนได้ตลอดเวลา ในห้วงเวลาแห่งความยากลำบากที่เรากำลังเผชิญอยู่นี้ จงยึดฉวยพระวจนะพระเจ้าไว้ให้มั่น ยามใดที่ท่านหวาดหวั่นหรือวิตกกังวล จงใคร่ครวญถ้อยคำแห่งชีวิต และระลึกถึงพระวาทะของพระองค์เสมอ พระวจนะของพระเจ้าไม่เพียงแต่มีฤทธิ์เดช แต่ยังนำมาซึ่งการหนุนจิตชูใจ และเป็นความหวังใจให้กับผู้เชื่อทุกเวลา ขอพระเจ้าอวยพระพรครับ ประกิจ […]