โดราเอมอน… ในกล่องความทรงจำ 1/15
โดราเอมอน… ในกล่องความทรงจำ เสียงเพลง “ความทรงจำสีจาง” ลอยแผ่วผ่านความคิดของผมทุกครั้งที่นึกย้อนกลับไปในวันวาน และครั้งนี้ดูเหมือนเสียงเพลงแว่วในความคิดจะดังกว่าทุกครั้ง เมื่อผมยืนถือตั๋วหนัง Stand by me (เพื่อนกันตลอดไป) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ โดราเอมอนสามมิติฉลองครบรอบ 80 ปี อาจารย์ฟูจิโอะและอาจารย์ฟูจิโกะผู้แต่งเรื่องโดราเอมอน เมื่อหนังเริ่มฉายผมได้เห็นเจ้าแมวตัวสีฟ้าหน้าตาคุ้นเคยปรากฏตัวจากลิ้นชักหนังสือของโนบีตะ กล่องความทรงจำของผมก็เปิดอ้าออกจนกว้างขวาง ผมได้ยินเสียงโนบีตะในตัวของผมหัวเราะเสียงดังด้วยความดีใจ ถ้าเราลองนั่งลงปิดตาของเราลงสักครู่ หยุดรับรู้เรื่องภายนอก และค่อยๆ แกะหีบห่อความทรงจำของเราออกทีละชั้น พวกเราแต่ละคนจะพบหีบสมบัติแห่งความทรงจำที่ซ้อนทับกันทีละชั้น ค้นลึกลงไปเรื่อยๆจนพบหีบที่ลงกลอนแน่นหนา แทบจะแกะออกมายากเต็มที ไม่ว่าเราจะมีอะไรบรรจุอยู่ในหีบก็ตาม นักจิตวิทยาต่างก็เชื่อว่าทุกสิ่งที่หล่อหลอมรวมมาเป็นเราในปัจจุบันนั้นเป็นเสมือนฐานของอาคาร รากแก้วของต้นไม้ยืนต้น ยิ่งลึกลงไปในวัยเด็กมากเท่าไร สิ่งเหล่านั้นก็ส่งผลและทรงอิทธิพลต่อชีวิตในปัจจุบันเรามากอย่างแทบคาดไม่ถึง ในพระธรรมสุภาษิตได้ยืนยันความจริงข้อนี้ไว้ในหลายๆ ตอนว่า ให้เราเอาจริงเอาจังกับการฝึกฝนเด็กตั้งแต่ยังเล็ก เพราะสิ่งเหล่านั้นจะก่อร่างสร้างพวกเขาให้เป็นผู้ใหญ่ที่มีชีวิตที่ถูกต้อง อาทิเช่น สุภาษิต 29:15 กล่าวว่า “ไม้เรียวและคำตักเตือนให้ปัญญา แต่เด็กที่ถูกปล่อยปละละเลยจะนำความอับอายมาสู่มารดา” หรือใน สุภาษิต 22:6 ที่เรามักคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ยังกล่าวว่า “จงฝึกเด็กในทางที่เขาควรจะเดินไป และเมื่อเขาเติบใหญ่ เขาจะไม่พรากจากทางนั้น” สิ่งที่ถูกบรรจุหีบห่อในความทรงจำแต่ละช่วงของเด็ก จึงมีอิทธิพลอย่างมาก ถ้าเราบรรจุความรักของพ่อแม่ เด็กจะเติบโตมาอย่างคนที่มั่นใจในตัวเอง ภาคภูมิใจในตนเอง ถ้าปลูกวินัยลงไป เด็กก็จะเติบโตขึ้นเป็นผู้มีระเบียบ […]
