รู้จัก “พอ” รู้จัก “รอ” ชีวิตเป็นพร 1/14
รู้จัก “พอ” รู้จัก “รอ” ชีวิตเป็นพร รู้จัก “พอ” รู้จัก “รอ” ชีวิตเป็นพร ทุกครั้งในช่วงวันหยุดนักขัตฤกษ์ ผมกับน้องๆ มักเลือกพาคุณพ่อคุณแม่ไปทานข้าวด้วยกันที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ บ้าน อาจเป็นสุกี้ อาหารญี่ปุ่น หรืออะไรก็ได้ตามที่พ่อแม่อยากเลือกทาน คำพูดคุ้นหูของพ่อแม่มักบอกพวกเราว่า “อย่าสั่งเยอะนะ มันเปลือง เดี๋ยวทานไม่หมด เดี๋ยวก็อ้วนหรอก” แต่ในระยะสองสามปีที่ผ่านมามีร้านอาหารบุฟเฟต์หลายร้านเกิดขึ้นมากมาย คนส่วนใหญ่เลือกมาทานบุฟเฟต์กันมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เว้นแม้แต่ครอบครัวของผมด้วย น่าแปลกที่เดี๋ยวนี้ผมไม่ได้ยินคำเตือนว่าอย่าทานเยอะ อย่าตักเยอะจากคุณพ่อคุณแม่มากนัก แต่มักจะได้ยินว่าทานให้ เยอะๆ เดี๋ยวไม่คุ้มกับเงินที่จ่ายซะมากกว่า ผลดีก็คือเราทานอาหารอย่างอิ่มหนำสำราญ แต่ผลร้ายก็คือน้ำหนักตัวของพวกเราทุกคนในครอบครัวเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมๆ กับโรคต่างๆ ที่กำลังตามเข้ามาถ้าเรายังไม่หยุดพฤติกรรมนี้ นอกจากน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นแล้ว สองสามเดือนที่ผ่านมาสุขภาพของผมทรุดโทรมลงมาก ปวดหัวและเครียดบ่อยๆ อาจเพราะงานที่หนักขึ้นในช่วงคริสตมาสและปลายปี แต่สาเหตุอีกอย่างที่สำคัญก็คือ การบริโภคข่าวและสื่อที่มากเกินไป โดยเฉพาะข่าวการเมืองที่ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดทั้งกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และความบาดหมางใจของคนที่ผมเคารพรักแต่มีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน ยิ่งผมเป็นคนไม่นิยมดูโทรทัศน์ด้วยแล้ว ก็ยิ่งทำให้ผมมีเวลามากขึ้นในการหาเอกสาร อ่านบทความจากอินเทอร์เน็ตมากขึ้น ผมเริ่มนอนไม่หลับ จนรู้สึกว่าชีวิตเริ่มไม่เป็นปกติแล้ว จนต้องหันมาบูรณาการชีวิตของตัวเองเสียใหม่ ทุกวันนี้ผมยังคงติดตามข่าวสารบ้านเมืองเป็นปกติ แต่จะเน้นความพอดี และแบ่งเวลาให้กับด้านอื่นๆ ของชีวิตด้วย ทั้งการอ่านหนังสือประเภทอื่นๆ กีฬา […]
