Blog

ชีวิตเดียว โอกาสเดียว สมัยที่ผมยังเรียนมหาวิทยาลัยมีสถานที่แห่งหนึ่งที่วัยรุ่นชายนิยมไปรวมตัวกันมากคือ “เกมอาเขต” หรือที่ผมเรียกติดปากว่าไปเล่นเกมตู้ ลักษณะก็เหมือนวีดีโอเกมตามบ้าน หรือเกมบนสมาร์ทโฟนในปัจจุบัน เพียงแต่ตอนนั้นถ้าใครอยากเล่นเกมก็ต้องแลกเหรียญมานั่งเล่นเกมตู้กัน ผมชอบเล่นเกมตู้เอามากๆจนขนาดออมเงินได้หลายร้อยเพื่อมาเตรียมนั่งเล่นทั้งวัน จุดมุ่งหมายเดียวของคนที่มานั่งเล่นเกมก็คือ เราต้องการทำลายสถิติสูงสุดของคะแนนในแต่ละเกม เหรียญแล้วเหรียญเล่าถูกหยอดลงไปในเกม ต่างคนต่างเล่นอย่างเอาจริงเอาจัง แต่สุดท้ายเมื่อร้านเกมค่อยๆ ปิดลงในแต่ละวัน คะแนนเหล่านั้นก็กลายเป็นเหมือนหมอกที่หายไปและไม่มีใครนึกถึงหรือให้ความสำคัญกับมันอีกเลย ชีวิตจริงของเราไม่ใช่เกมที่เริ่มต้นเล่นใหม่ได้เรื่อยๆ ชีวิตเป็นสิ่งมีค่าและเรามีเพียงชีวิตเดียวเท่านั้น หากเรามัวแต่สนใจสิ่งที่ไม่คุ้มค่าเราก็คงถูกเรียกว่าเป็นคนไม่ฉลาด พระวจนะพระเจ้าในพระธรรมลูกาบทที่12 ข้อ16 ถึง 21 เป็นอุปมาเกี่ยวกับเศรษฐีโง่ ซึ่งใช้ชีวิตอย่างไม่คุ้มค่า พระวจนะตอนนี้ได้ให้ความจริงเกี่ยวกับความมีค่าของชีวิตไว้อย่างน่าสนใจ ประการแรก ชีวิตมีค่า เพราะชีวิตเกิดผลและเป็นพระพรได้ ในพระธรรมตอนนี้ข้อ16-17 บันทึกไว้ว่า “แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​อุป​มา​เรื่อง​หนึ่ง​ให้​เขา​ฟัง​ว่า “ไร่​นา​ของ​เศรษฐี​คน​หนึ่ง​เกิด​ผล​บริ​บูรณ์​มาก เศรษฐี​คน​นั้น​จึง​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘ข้า​จะ​ทำ​อย่าง​ไร​ดี? เพราะ​ว่า​ข้า​ไม่​มี​ที่​ที่​จะ​เก็บ​พืช​ผล​ของ​ข้า’” พระคัมภีร์ตอนนี้บอกกับเราว่า “ไร่นาของเศรษฐีคนหนึ่งเกิดผลบริบูรณ์มาก” แปลความได้ว่าเศรษฐีคนนี้มีความสามารถ หรือคงมีคนเก่งๆที่มาช่วยทำให้พื้นที่ของเขากลายเป็นนาที่เกิดผล และไม่ได้เกิดผลแบบปกติ แต่พระคัมภีร์ใช้คำว่า เกิดผลบริบูรณ์มาก และมันมากจนกระทั่งเกินความจำเป็นของตัวเศรษฐีเอง และมากไปกว่านั้นมากเกินความต้องการในการสะสมเพื่ออนาคตของตัวเองด้วย เราทราบได้อย่างไร? เพราะเศรษฐีคิดในใจว่า ‘ข้าจะทำอย่างไรดี? เพราะว่าข้าไม่มีที่ที่จะเก็บพืชผลของข้า’ พี่น้องคงสามารถจินตนาการได้ว่าคนที่รวยจนได้ชื่อว่าเศรษฐีนั้น สถานที่ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อใช้เก็บผลผลิตนั้นต้องใหญ่โตกว่าคนธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เวลานี้พืชผลเกิดมามากมายจนที่เก็บมีไม่พออีกต่อไป แม้เราทุกคนไม่ได้เป็นเจ้าของนาแบบเศรษฐีคนนี้ หรือไม่ได้ร่ำรวยในทรัพย์สิน แต่เราทุกคนที่นี่ต่างได้รับการอวยพรจากพระเจ้าในชีวิตให้เกิดผลบริบูรณ์มากในด้านที่แตกต่างกันไป […]

เสียงที่เธอนั้นไม่ได้ยิน? ครั้งแรกที่ผมเรียนวิชาจิตเวชวัยรุ่นในมหา-วิทยาลัย ผมรู้สึกตื่นเต้นมาก ผมนึกจินตนาการว่า เมื่อผมจบการศึกษาและทำงานในโรงพยาบาล คงมีพ่อแม่มากมายให้ความสนใจพาลูกมาคลินิกรักษาอาการทางจิตเวชแต่เนิ่นๆ เพื่อให้ความช่วยเหลือลูกของตนอย่างดีที่สุด แต่ในชีวิตจริงเมื่อผมมาทำงานให้การบำบัดรักษา ผมพบความแตกต่างในภาพที่เหมือนกัน ที่ว่าเหมือนกันก็คือ มีพ่อแม่ผู้ปกครองพาลูกหลานของตนเองมารับการรักษามากมายพอสมควรจริงๆ แต่ส่วนใหญ่ไม่ใช่เด็กกันแล้ว แต่เป็นวัยรุ่นตอนปลาย หรือเข้าสู่วัยผู้ใหญ่กันแล้ว บางรายก็มีอาการเรื้อรังมาหลายปีแต่พ่อแม่ไม่เคยพามา หากจะมีเด็กเล็กก็จะเป็นเฉพาะรายที่มีผลกระทบต่อผลการเรียนของเด็กเท่านั้น และพ่อแม่ส่วนใหญ่จะคาดหวังให้ลูกๆ ของพวกเขาหายทันทีที่มารับการรักษาครั้งแรก หรืออย่างมากก็ไม่นานเกินเดือน บางรายก็สมหวัง แต่ในเด็กบางคนการให้ความช่วยเหลือเป็นกระบวนการระยะยาว ถามว่าเราต้องใช้เวลานานขนาดไหน บางทีอาจจะต้องตอบว่าคงนานพอๆ กับที่ปัญหาก่อตัวในเด็กตั้งแต่ครั้งแรก แต่มันถูกเพิกเฉย หรือมองข้ามไป น่าแปลกใจเหลือเกินที่สิ่งสำคัญในชีวิตหลายเรื่องถูกมองข้าม เพียงเพราะพ่อแม่สนใจเรื่องผลการเรียนของลูกเท่านั้น ผมเชื่อจริงๆ ครับว่าพ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกมีความสุข พบความสำเร็จในชีวิต มีครอบครัวที่ดีและอบอุ่น พ่อแม่จึงพยายามทำทุกวิถีทางที่จะแน่ใจว่าลูกจะพบกับสิ่งเหล่านั้น แล้วพ่อแม่ทำอย่างไร? สิ่งที่ผมพบค่อนข้างบ่อยก็คือ พ่อแม่เชื่อว่า INPUT สิ่งที่เป็นประโยชน์และดีกว่าเด็กคนอื่นๆ จะนำลูกให้มีความสุข เราจึงเห็นเด็กตัวเล็กนิดเดียวแข่งกันสมัครเรียนเปียโน เรียนเต้น เรียนร้องเพลง เรียนฟิสิกส์ เรียนว่ายน้ำ เรียนคณิตศาสตร์ ทุกอย่างที่พ่อแม่แน่ใจว่าเรื่องนั้นจะพาลูกรักไปสู่ความสำเร็จ แท้จริงแล้วการเรียนไม่เคยทำร้ายใครหากสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่เด็กปรารถนาจะเรียนจริงๆ เหมาะสมและพอดีกับช่วงวัย ถ้าเรายังเข้าใจผิดกันแบบนี้คนที่ประสบความสำเร็จคงไม่ใช่ลูกเราแต่เป็นโรงเรียนสอนพิเศษต่างๆ ที่จะได้ค่าเล่าเรียนเพิ่มขึ้น วันนี้ผมจึงอยากหนุนใจและให้พระวจนะพระเจ้าได้ชี้ให้คุณพ่อคุณแม่เห็นความจริงที่พระเจ้าอยากให้เราได้เรียนรู้ และผมขอยกเอาพระธรรมสุภาษิต บทที่ 1 ตั้งแต่ข้อ […]