Blog

น่าตื่นเต้น ยอดเยี่ยม และไม่มีใครเหมือน ผมวาดภาพการ์ตูนภาพหนึ่งด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ง่ายๆ สำหรับผมภาพนี้น่ารักและมีความหมายมาก เพราะผมวาดรูปนี้เป็นของขวัญให้คนที่ผมรัก ผมเปิดดูมันซ้ำแล้วซ้ำอีก ยิ้มแล้วยิ้มอีก ภูมิใจแล้วภูมิใจอีก แม้โดยความเห็นจากคนรอบข้างจะบอกว่าภาพที่ผมวาดก็แค่รูปการ์ตูนทั่วๆ ไปรูปหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีคุณค่าอะไรมากมายเลย  แต่คำพูดเหล่านั้นไม่เคยลดคุณค่าศิลปะชิ้นเอกของผมลงเลยแม้แต่น้อย เพราะนี่คือผลงานชิ้นเอกของผมที่ไม่มีใครในโลกนี้ทำได้เหมือน . ผมไม่ค่อยมีโอกาสมาเดินห้างสรรพสินค้าบ่อยนัก โดยเฉพาะในช่วงเช้าวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันทำงานของผมด้วย แต่เพราะมีความจำเป็นต้องมาทำธุรกรรมทางการเงินกับธนาคารซึ่งยังเปิดบริการในวันหยุดแบบนี้ จึงมีโอกาสสังเกตเห็นว่ามีสถานที่เรียนพิเศษมากจริงๆ ในห้างแห่งนี้  ด้วยความสนใจจึงเริ่มหาโอกาสแวะไปดูห้างอื่นๆในเช้าวันเสาร์ และเย็นวันธรรมดา ก็พบเหมือนกันหมดว่ามีสถานที่เรียนอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด  และสถานที่เหล่านี้สังเกตไม่ยาก เพราะจะเห็นคุณพ่อคุณแม่นั่งกันแน่นขนัดบริเวณนั้น มีเด็กจำนวนมากถูกนำมาสมัครเรียนดนตรี เรียนขับร้อง เรียนเทควันโด ภาษาอังกฤษ ติวเข้ามหาวิทยาลัย ติวเข้ามัธยมปลาย ประถมศึกษา หรือแม้แต่อนุบาลของโรงเรียนดังๆ ผมถึงกับร้องขึ้นมาในใจดังๆ ว่า “เฮ่ย มันต้องเรียนขนาดนี้เชียวหรือ” แต่ท่านผู้อ่านทราบไหมครับว่า สถานที่เรียนเหล่านี้หลายแห่งมีคิวเต็มไปจนถึงปีหน้าด้วยซ้ำ . พ่อแม่ของเด็กนักเรียนทั้งวัยเด็กเล็ก หรืออุดมศึกษา มักจะเป็นคนที่อยู่ใน GenX  (ประมาณคนที่เกิดในช่วง พ.ศ.2508-2522) หรือไม่ก็ GenY(คนที่เกิดในช่วง พ.ศ.2523-2540) จะว่าไปผมก็ถือเป็นคนในช่วงเดียวกับพ่อแม่ยุคนี้เหมือนกัน พวกเราโตมากับการแข่งขัน โตมากับความเชื่อว่าการศึกษาในสถาบันมีชื่อเสียง คือใบเบิกทางความสำเร็จ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่พ่อแม่จำนวนมากยอมลงทุนทรัพย์สินเงินทอง […]

อาบน้ำเน่า ความคิดก็เน่า ผมเป็นคนชอบทานหัวหอมมาก ทั้งหัวหอมใหญ่ หัวหอมแดง ต้นหอม จะทอดหรือทานสดก็อร่อยทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ต้องระวังไว้ให้มากก็คือกลิ่นปากที่จะตามมาหลังจากทานเสร็จ เพราะตัวผมในฐานะคนกินไม่รู้หรอกว่ามันกลิ่นแรงแค่ไหน แต่คนใกล้ตัวจะแทบเบือหน้าหนีเลยเวลาเราอ้าปากพูดอะไรออกมา กว่าจะรู้ตัวก็แทบไม่มีใครอยากเข้าใกล้แล้ว ผมได้ฟังเรื่อเล่าเรื่องหนึ่งผ่านรายการวิทยุ(มอร์นิ่ง ทอล์ก FM 99) เรื่องเล่าว่า ชายคนหนึ่งตื่นขึ้นจะไปทำงาน ตอนไปอาบน้ำ ก็ไปเปิดท่อระบายน้ำที่บ้าน ตักน้ำในนั้นแล้วเอามาราดตัวจนเปียก แต่งตัวเสร็จก็เอาตัวเองไปคลุกกองขยะหน้าบ้าน ทำงานเสร็จทั้งวัน กลับมาบ้าน ก็อาบน้ำเน่าอีกรอบ คลุกขยะอีกที่ ก่อนหลับตานอนก็บ่นเสียงดังกับคัวเองว่า “เมื่อไหร่ตัวฉันจะหอมสักที่เนี่ย?” อ่านตามเรื่องที่ผมเล่าแล้วรู้สึกอย่างไงบ้างครับ คงตลกไม่น้อย เพราะในชีวิตจริงคงมีแค่คนวิกลจริตเท่านั้นที่ทำแบบชายคนนี้ เรื่องเล่าเรื่องนี้แท้จริงเป็นอุปมาสะท้อนให้เราเห็นว่า ในด้านความคิดเราก็ชอบทำตัวแบบชายคนนี้ คือตื่นขึ้นมาก็ฟังแต่ข่าวร้ายๆ หาอ่านแต่ข่าวซุบซิบนินทา ตกบ่ายหลังอาหารเที่ยง ก็ไปนั่งจับกลุ่มนินทาเจ้านายบ้าง วิจารณ์คนนู้นคนนี้บ้าง กลับบ้านมาก็ยังหาข่าวซุบซิบดารามาอ่านอีก และเราก็คาดหวังว่าเราจะมีความคิดทางบวกเกิดขึ้นมากลีบเรา มันจะเป็นไปได้หรือครับ อาบน้ำเน่า ความคิดก็เน่าตามไปด้วย เห็นทีความเชื่อนี้จะมีความจริงอยู่ไม่น้อยเลยที่เดียว ในพระคำของพระเจ้า สุภาษิต 4:23 กล่าวว่า “จงระแวดระวังใจของเจ้ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด เพราะทุกสิ่งที่เจ้าทำออกมาจากใจ” ความจริงของพระเจ้าสะท้อนให้เราตระหนักว่าใจของเรา ความคิดของเรา ทัศนคติของเรา มีผลกับทุกด้านของชีวิต คำถามก็คือแล้วอะไรบ้างมีผลต่อจิตใจ อ่านมาถึงตรงนี้เราหลายคนย่อมมีคำตอบผุดขึ้นมาในความคิดมากมายเลยใช่ไหมครับ […]