Author: TBS

ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ คุณครูวัชราภรณ์ อมรศักดิ์ เธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ เสียใจง่าย ซึ่งเต็มไปด้วยข้อสงสัยในคุณค่า ความหมายของการมีชีวิต  จนวันหนึ่งเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานโทรมาหาและเล่าเรื่องพระเจ้าให้ฟัง เธอตอบสนองเรื่องราวที่ได้ฟังด้วยข้อโต้แย้งมากมาย แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามโต้แย้งด้วยเหตุผล หลักการทางวิทยาศาสตร์เท่าไร ก็ไม่สามารถลบล้างความจริงของพระเจ้าได้ จนต้องยอมจำนนกับพระเจ้าในที่สุด  เธอเริ่มค้นหาความจริงในพระเจ้า ด้วยการอธิษฐาน อ่านพระคัมภีร์ และไปโบสถ์ จนเธอได้พบกับคำตอบที่เติมเต็มความว่างเปล่าของชีวิต พระเยซูคริสต์ทรงเข้ามาทำให้ชีวิตของเธอมีเป้าหมาย ทำให้รู้ว่าชีวิตนั้นไม่ใช่แค่ก้อนดินที่เกิดอยู่เพื่อรอวันสลายอีกต่อไป แต่เป็นภาชนะดินที่พระเจ้าจะนำไปใช้  พระเจ้าทรงนำชีวิตของเธอ  และค่อยๆ ปั้นแต่งเธอให้เป็นภาชนะที่มีคุณค่ามากขึ้นในทุกๆ วัน  คุณครูวัชราภรณ์ อมรศักดิ์ หรือ ครูเปิ้ล อายุ 37 ปี สอนวิชาวิทยาศาสตร์ โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ เบญจมราชาลัย สมาชิกคริสตจักรสะพานเหลือง รู้จักพระเจ้า เมื่อปี 2004 ตอนนั้นเปิ้ลเพิ่งเรียนจบคณะวิทยาศาสตร์และไม่เคยมีความคิดที่จะเชื่อเรื่องการมีอยู่ของพระเจ้าเลย ตอนนั้นได้มีโอกาสไปดูหนังเรื่อง Passion of the Christ และเกิดคำถาม ข้อสงสัย คิดในใจขึ้นมาหลายๆ อย่างในหลายๆ ประเด็นในหนัง ถัดจากวันที่ดูหนังไม่นาน อยู่ๆ เพื่อนซึ่งเป็นคุณหมอ คือ คุณธีรยสถ์ […]

     คุณพัลลภา หรือเจนนี่​ ค๊อค อายุ 43 ปี จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ทำงานที่เทศบาลเมืองคูคต ปทุมธานี ตำแหน่งนักวิชาการศึกษา  สมรสกับ ศจ.สตีฟ ปีเตอร์ ค๊อค   เป็นสมาชิกคริสตจักรสปริงวัลเล่ย์ สังกัดคริสตจักรร่มเย็น รู้จักพระเจ้า เกิดในครอบครัวที่ไม่ได้เป็นคริสเตียน และได้รู้จักพระเจ้าผ่านทางใบปลิวตอนอายุประมาณ 8 ขวบ เพราะในทุก ๆ วันเสาร์ คุณพ่อมักจะพาไปทำงานด้วย จึงได้มีโอกาสเจอคนแปลกหน้าที่ยืนแจกใบปลิวอยู่ที่ถนนอยู่บ่อย ๆ และด้วยความที่เป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือ จึงเก็บใบปลิวเหล่านั้นมาอ่านทุกใบ อ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ แล้วก็มีความรู้สึกอยากเป็นคริสเตียนจึงไปบอกกับคุณพ่อ คุณพ่อก็ไม่ว่าอะไรและยังบอกว่าถ้ามีโอกาสจะพาไปโบสถ์ แต่เนื่องจากไม่รู้จักใครที่เป็นคริสเตียนจึงไม่มีโอกาสได้ไปโบสถ์ จนกระทั่งอายุประมาณ 28 ปี ชีวิตต้องเผชิญกับปัญหาต่างๆ มากมาย และในเวลานั้นมีความรู้สึกเหนื่อย ท้อแท้ และสิ้นหวัง จึงคิดว่าการมีชีวิตคือความทุกข์ทรมาน ไม่ต้องการเวียนว่ายตายเกิด ทำอย่างไรจึงจะหลุดพ้นและไปสวรรค์ได้ แล้ววันหนึ่งก็มีความรู้สึกว่ามีใครสักคนที่กำลังเฝ้ามองดูเราอยู่ และคอยช่วยเหลืออยู่เงียบ ๆ ทุกครั้งที่นึกในใจว่าต้องการความช่วยเหลือ ความช่วยเหลือก็มาโดยที่ไม่ได้เอ่ยปากบอกกับใคร จึงคิดว่าคงไม่ใช่ความบังเอิญ และความบังเอิญคงไม่มีมาบ่อย […]